Son Durak Kara Toprak
İnsanım ben insan,
Ağlarım, gulerım, severım, sevilirim, terkedilirim, yaşarım, ölürüm
Bir gun kara toprağa gıderken bana değer veren bazı ınsanlar o gun gelecek bır avuç toprakda onlar atacak,
Kimisi bir hatırasını atacak mezarıma kımısı bır kuru gül kimisi içindeki beni
Son duamda ellerını yuzlerıne goturecekler o an hıssedecekler gerçekden gittiğimi
“İyı bırıydı be Metin” dıyecekler belkide soğuk toprağa terkedıp gıdecek hepsi beni,
Bu bana yeter, Gittiğimde; gıttı dıye uzulen bırılerı olacak ben onlara yukarıdan bakıcam bende sızı severdım lan dıyıcem
Bazen ruzgar olucam saçlarını savuracağım hepsının
Bazen kar olup yanaklarına düşeceğim
Bazen yağmur olup muziplik olsun diye ıslatıcam hepsini
Bazen içlerine çektikleri hava olucam kalplerınde bır sızı hıssedecekler
Bazen hiç bir şey olacağım hiçlik içine atacağım kendimi sırf beni unutsunlar diye
Sonra karşılarına çıkıcam bır köşede, unutulmuş bır masada, bır resımde, bır anıda, bir düşüncede…
Özleyecekmısınız lan beni…
(M.P. 30.08.2008)
Posted under Karalama