Birbirimizi Sevebilmek

Sıkıntı ve depresif duyguların hakim olduğu bir zaman diliminde evin bir köşesinde Leo Buscaglia’nın Birbirimizi Sevebilmek kitabına rastladım.  Bu tür kitaplar pek favorim sayılmaz, ancak şöyle bir üstten baktığımda kitabın içeriği hayli ilginç geldi, kitabın ana konsepti, iki insanın birbirini severken yaşadığı olaylar, ancak her bölüme başlangıçda o konu ile alakadar daha önceden söylenmiş ve akılalra kazınmış sözler var. Kitabı yüzeysel olarak okudum, aslında okumama pek gerek yoktu birisi benim için önceden bu kitabı tamamen okumuş ve kitapdaki en önemli yerleri tek tek kalemle işaretlemiş altların çizmiş.  Kim acaba yoksa bu kitap bize böylemi gelmiş bilemiyorum, Her neyse sadete gelecek olursak kitapdaki bu sözlerden bazılarını yazma ihtiyacı duydum neden bilmiyorum.

“Her birimiz tek kanadı olan meleğiz. Ve bizler, ancak birbirimizi kucaklayarak uçabiliriz”

“Belki tümüyle mutlu tam bir gün yaşamadım… ama aşırı sevinçle dolu dakikalarım olduğunu biliyorum. Ama böyle dakikalar çok sık olarak yalnızlık, şaşkınlık, düş kırıklığı ve belki de umutsuzluklarla bölünmüşlerdir.”

“Kıskançlığı bir fikir sanırdım. Öyle değil bir acıymış”

“Yaşayan hiç bir şey, yalnız başına ya da yalnızca kendisi için var olamaz”

“Sevmek, hayattaki en büyük meydan okumadır”

Bunun gibi bir çok sözle dolu olan bir kitap. Ancak kitapda bulduğum bir yazı varki hayli enteresan. Onuda yazarak bu yazıyı sonladırıyorum…

Sana beni dinlemeni söylediğimde
bana öğüt vermeye başladın,
söylediğimide yapmadın.

Sana beni dinlemeni söylediğimde
bana niye demeye başladın,
duygularımı ayaklar altına alıp çiğnedin.

Sana beni dinlemeni söylediğimde
kendine buna zorunlu duyumsadın,
sorunlarımı çözmeye ister gibi davrandın
sonunda benide başarısızlığa uğrattın.

Dualar belki de bazı kişilere yardımcı olur
çünkü
Tanrı öğüt vermez suskundur.
Ve durumları düzeltmeye çalışmaz

O yanlızca dinler ve işinizi
kendinizin çözümleyeceğinize inanır.

Öyleyse lütfen beni dinleyin ve işitin.
Eğer konuşmak istiyorsanız,
bir kaç dakika söz sıranızı bekleyin
o zaman bende sizi dinleyeceğime
söz vereyim.

Bu yazı bugün 0 kez toplam 133 kere okununmuştur...

Son Zamanlarda Durmadan Dinlediğim Şarkı’yı Yabancı Bir Klip’e adapte ettim

Klibin Orjinali ; Kiss – Because I’m a girl şarkısına ait

Güzel Bir Çalışma Olduğunu Düşünüyorum

Kıraç – Yıkık

Bugün yıkığım biliyor musun..?
Ezginim, çaresizim, umutsuzum…
Bırakma beni, insanlar kötü…
Bırakma beni korkuyorum….

Bir deli otlar büyüyor içimde…
Sancılıyım, yorgunum, kederliyim…
Bu halini sevdim gitme kal…
Çamurlar çirkefler içindeyim…
Bırakma beni, insanlar kötü…
Bırakma beni korkuyorum….

Bir dayak yemiş adamım şimdi…
Bezginim, kararsızım, yılgınım…
Al götür beni o kayıp gecelere…
Yeter ikimize yalnızlığım…
Bırakma beni insanlar kötü…
Bırakma beni Korkuyorum…

Bu yazı bugün 0 kez toplam 472 kere okununmuştur...

En zor ders ilk girdiğindedir. Üstelik de gece dersi. “İLK SENSİZ GECELER” yani.
Uyuyamazsın, uyuduğunda ansızın uyanıp sabahı sabah edersin, yarın asılacağını bilen bir mahkum misali.
Ve ilk öğrendiğin en uzun gecenin 21 aralık değil, 21 SENsiz gece olduğudur.
Duşta,yemekte, otobüste, yolda, evde, işte, cafede, kalabalıkta yalnız kaldığında, uyurken, içerken, ibadet ederken her saniye devam eder dersler. Ve bir kez kayıt olmuşsundur, ne kaydını dondurabilirsin nede bırakıp gidebilirsin.
Kaçmayı denersin bir süre. Belki kısa bir tatile, belki hiç bilmediğin bir şehre, belkide bildiğin bir şehrin en ücra köşesinde bir yere hapsedersin kendini. Başaramazsın. Rektör de profesör de öğrenci de sensin.
- Yoklama yaparsın bazen.
- YALNIZLIK!!!
- Burada hocam.
- Aferin, bak en azimli sen çıktın. İlk andan beri devamsızlığın hiç olmadı.
Zamanla azalır, hafifler acılar.
Her gece “UNUTTUM” diye bağırırsın öfkeyle karışık.
“YETER ULAN” diye yankılanır sesin sessizlikte.
Bazen günlerce hiç aklına gelmez. Tam tamam mezun oldum dersin, bir şiir, bir şarkı, bir roman, bir mekan hatırlatır seni, anlarsın devam ediyor dersler, yer SENsizlik FAKÜLTESİ…
Düşünürsün zamanla bilinçlendikçe. İlk bir kaç ay ümidin vardır. Arayacak diye. Telefon çalar.
Buyrun sensizlik fakültesi diye açmak istersin sessizce.
Ama arayan hep sensizliktir. Dönecek dersin gelecek ve vereceğim bitirme tezimi mezun olacağım bir gün ve bu hayallerle ana dersleri görmeye başlarsın.
1-gurur
2-dönse bile eskisi gibi olur muyuz
3-intikam
4-neden girdim bu fakülteye !!!!!!!
dersler uzar geceler daha da uzar. Anlamaya çalıştıkların anlamlandırmaya çalıştıkların unuttum sanıp ertelediğin gerçekler, anlamsız gerekçeler, uykusuz geceler…
Bir gece bir bakmışsın her gece derslerde bir ben, bir ben ve bir ben daha.
Tartışmaların başlar, bir kızarsın bir gülersin, bir ağlarsın karşılıklı.
Bilirsin yalnız olduğunu yine de daha bir koyulaşır sohbetleriniz.
Ve nihayet ilk sınavın.
BİR ŞİZOFREN OLARAK YAŞAMAYI NASIL ÖĞRENEBİLİRSİN???
Öyle ya bir ben, yalnız kalabalıklarda.
Öyle bir ben sendeki beni kurtarmaya çabalamakta.
Bir ben sen sandığı vücutlarda.
Dedim ya mezun olanı görmedim, zaten mezun olunacak bir fakültede değil.
Tek bildiğim bu okulun öğrencisinin çok olduğu. Sakın bu fakülteyi merak etmeyin, bir gün olurda girerseniz çekip gitmeyi de boşuna denemeyin….

Bu yazı bugün 0 kez toplam 353 kere okununmuştur...