Çatlarlar,çatlatırlar yüreklerini de yine ağlayamazlar…
Gözyaşının olduğu yerde “rahmet” olacağını da bilirler oysa…
Bir damla rahmet için,bin damla yaş dökmeye hazırdırlar…
Hazırlanırlar…
Ağlayamazlar…

Anlamsız kahkahalar içinde boğulur hıçkırıkları…
Feryâdı yutar,acıyı içlerine çeker onlar!
İsyân,onlara çok yakındır;yanaşmazlar yanına…
Sabır,onları sevmese de sarılmaya çalışırlar…
Alışırlar her yeni duruma…
Durmadan yarışırlar ve savaşırlar kendileriyle…

Çemberinden geçirirken felek,onların kulağına bir şey fısıldamıştır…
Tam olarak anlatamazlar ne olduğunu;ancak hiç unutmazlar yine de…
Anlatamadıkları için ağlayamazlar..
Ağlayamadıkları için anlatamazlar!

Bir gülün dibine diz çöküp ağlasa onlar…
Gözyaşlarıyla gülün rengine renk katabilirler belki…
Ama yapamazlar…
“Ya solarsa?” derler…
Solarlar belki;ama soldurmazlar!

Herkes onları “ağlayamaz” sanır…
Çünkü hiç kimse göremez,içlerine akan yaşları!
İçerde kaynayanı,yananı,içerdekinden gayrısı bilemez!
Yanaklarından süzülmediği için de kimse silemez gözyaşlarını…
Yaşlarını da bilemezler..
Çünkü onlar,oldukları yaşta değildirler…

Onlar,birbirlerini tanır;birileri onları tanıyamaz!

Onlar mâşuktur…

Onlar âşıktır…

Onlar darmadağın…

Onlar karmakarışıktır!

Bu yazı bugün 0 kez toplam 310 kere okununmuştur...

En zor ders ilk girdiğindedir. Üstelik de gece dersi. “İLK SENSİZ GECELER” yani.
Uyuyamazsın, uyuduğunda ansızın uyanıp sabahı sabah edersin, yarın asılacağını bilen bir mahkum misali.
Ve ilk öğrendiğin en uzun gecenin 21 aralık değil, 21 SENsiz gece olduğudur.
Duşta,yemekte, otobüste, yolda, evde, işte, cafede, kalabalıkta yalnız kaldığında, uyurken, içerken, ibadet ederken her saniye devam eder dersler. Ve bir kez kayıt olmuşsundur, ne kaydını dondurabilirsin nede bırakıp gidebilirsin.
Kaçmayı denersin bir süre. Belki kısa bir tatile, belki hiç bilmediğin bir şehre, belkide bildiğin bir şehrin en ücra köşesinde bir yere hapsedersin kendini. Başaramazsın. Rektör de profesör de öğrenci de sensin.
- Yoklama yaparsın bazen.
- YALNIZLIK!!!
- Burada hocam.
- Aferin, bak en azimli sen çıktın. İlk andan beri devamsızlığın hiç olmadı.
Zamanla azalır, hafifler acılar.
Her gece “UNUTTUM” diye bağırırsın öfkeyle karışık.
“YETER ULAN” diye yankılanır sesin sessizlikte.
Bazen günlerce hiç aklına gelmez. Tam tamam mezun oldum dersin, bir şiir, bir şarkı, bir roman, bir mekan hatırlatır seni, anlarsın devam ediyor dersler, yer SENsizlik FAKÜLTESİ…
Düşünürsün zamanla bilinçlendikçe. İlk bir kaç ay ümidin vardır. Arayacak diye. Telefon çalar.
Buyrun sensizlik fakültesi diye açmak istersin sessizce.
Ama arayan hep sensizliktir. Dönecek dersin gelecek ve vereceğim bitirme tezimi mezun olacağım bir gün ve bu hayallerle ana dersleri görmeye başlarsın.
1-gurur
2-dönse bile eskisi gibi olur muyuz
3-intikam
4-neden girdim bu fakülteye !!!!!!!
dersler uzar geceler daha da uzar. Anlamaya çalıştıkların anlamlandırmaya çalıştıkların unuttum sanıp ertelediğin gerçekler, anlamsız gerekçeler, uykusuz geceler…
Bir gece bir bakmışsın her gece derslerde bir ben, bir ben ve bir ben daha.
Tartışmaların başlar, bir kızarsın bir gülersin, bir ağlarsın karşılıklı.
Bilirsin yalnız olduğunu yine de daha bir koyulaşır sohbetleriniz.
Ve nihayet ilk sınavın.
BİR ŞİZOFREN OLARAK YAŞAMAYI NASIL ÖĞRENEBİLİRSİN???
Öyle ya bir ben, yalnız kalabalıklarda.
Öyle bir ben sendeki beni kurtarmaya çabalamakta.
Bir ben sen sandığı vücutlarda.
Dedim ya mezun olanı görmedim, zaten mezun olunacak bir fakültede değil.
Tek bildiğim bu okulun öğrencisinin çok olduğu. Sakın bu fakülteyi merak etmeyin, bir gün olurda girerseniz çekip gitmeyi de boşuna denemeyin….

Bu yazı bugün 0 kez toplam 353 kere okununmuştur...