8. İstanbul Japon Filmleri Festivali

Bu hafta Levent Kültür Merkezinde 8. İstanbul Japon Filmleri Festivali vardı. Gösterimlerin ücretsiz olması ilgiyi biraz yükseltmişti. Japon konsolosluğunda görev alan kişilerin ilgi ve alakası çok iyidi. Bu festivale maalesef son gün olan 29 Ocak’da  katılabildim.

Festivalde bir çok film ve animasyon yer alıyordu, son gün 4 film gösterimdeydi, zamanım olmasına rağmen 2 film izledim, bunların ikiside Animasyon filmleriydi. Aslında benim beklentim bu yıl Japon korku filmlerinin ağırlıklı olduğu bir Festivaldi, bunun sebebide kuşkusuz son yıllarda Japon Korku sinemasının oldukça büyük yol kat etmesiydi. Olmadı belki gelecek sene

İlk izlediğim animasyon Japon animasyonlarının baş yapıtlarından birisi olan Küçük Cadı Kiki oldu. Hayao Miyazaki’nin yönetmenliğini yaptığı bu animasyon 1989 yapımı ve 112 Dakika sürüyor.

Küçük Cadı Kiki

Konu :

13 yaşına basan cadıların kendi evilerinden ayrılarak başka bir kasabada bir yıl staj yapmaları kuralı bulunmaktadır. 13 yaşına basan küçük cadı Kiki de bu kurala uyarak kara kedi Jiji ile birlikte Koriko kasabasına iner. Kiki, onu beğenen fırıncı kadının dükkânında çalışmaya ve evlere paket servisi yapmaya başlar. Yeni bir hayat, sevinçler, hatalar, hayal kırıklıkları ile planöre meraklı genç Tonbo’yla karşılaşması onu beklemektedir. Şehir yaşamına doğru yola çıkmış bir cadının kendi ayakları üzerinde durmasının hikâyesi anlatılmaktadır.

Animasyonda bir çok ince mesaj, modern dünyaya göndermeler var. Animasyonda özellikle küçük kedi Jiji çok houma gitti çok güldüm (:

İkinci izlediğim Animasyon  Keiichi Hara’nın yönetmenliğini üstlendiği Rengarenk adlı animasyondu. Aslında oldukça yakın bir zamanda yapılmış bir animasyon 2009 yapımı ve 125 dakika sürüyor. Başlarda sıkıcı bir girişi olsada film ilerledikçe konu sizi içine hapsediyor.

Rengarenk

Konu

Bir genç erkek melek, suç işledikten sonra başıboş dolaşan bir ruha, piyango isabet ettiğini ve dünyaya dönerek yeniden yaşamaya gayret etme hakkı kazandığını anlatır. Büyük bir suç işlemiş olduğu söylenen “ruh”, sınıfın en tembeli, hiç arkadaşı olmayan, tek eğlencesi okuldan sonra sanat kulübünde resim yapmak olan Makoto Kobayashi isimli bir gencin bedenine yerleşecektir. Bir yabancının bedenine misafir olmanın rahatlığıyla, gayrimeşru ilişkisi olan annesine, yalnız insanların iyiliğini önemseyen iyimser babasına, derslerinde çok başarılı olan ve onu aşağılayan ağabeyinin küskün tavırlarına karşı koymasının ardından bir gerçeğin farkına varmaya başlar.

Rengarenk’de o kadar fazla gönderme var ki hangisini yazacağımı şimdi bilemedim, arkadaşlığa dair mesajlar, hayata karşı hiç bir zaman pes etmeme, aile kavramı, aşk, sanat vs. Aslında filmden hemen önce özeti kısaca okuduğum anda acaba Death Note benzeri bir film mi beni bekliyor demiştim, ancak Rengarenk’de oldukça farklı ve güzel bir animasyondu.

Ben çıktığım sırada hala gelen kişiler vardı, ikinci filmde salon tamamen dolmuştu, muhtemelen sonraki 2 filmde salon tamamen dolu olacak. İnsanların özellikle bu filmleri görebilmek için soğuk bir İstanbul gününde üstelik Pazar günü gelmeleri güzel. Filmlerin orjinal Japon seslendirme Türkçe alt yazı ile verilmesi de ayrı bir güzellik.

Sonuç olarak haberini geç aldığım, ancak son günde olsa katılmayı başarabildiğim farklı bir etkinlik oldu. Gelecek yıllar umarım mail atarlar ve önceden haberini alarak giderim. Gelecek seneden beklentim Japon korku sinemasının ağırlığında olan bir festival (:

Bu yazı bugün 1 kez toplam 11 kere okununmuştur...

Çekimler her zamanki gibi Canon 400D – Objektif Canon 18-55

Bu yazı bugün 0 kez toplam 218 kere okununmuştur...

Fotoğraf sizi şaşırtmasın, “aaa bu çocuk kar yağışını beğeniyormuş” fikrine kapılmayın sevdiğimden değil maksat fotojenik bir konuya giriş. Günlerdir gelecek, geliyor, kapıda derken kar İstanbul’a geldi. Bu sefer kötü geldi durmuyor devamlı yağıyor, Güzel memleketimin belediyesi çalışıyor ama nafile, haberlerde izliyorum, Şurası açıldı, burası tuzlandı, bilmem kaç bin ton tuzu bilmem nerelere döküyoruz ölçüyoruz bık bık bık, ama haberlerde şunuda gördüm metrobüs yolu tuzlanmamış. Basın açıklamalarında “evden araba ile çıkmayın toplu ulaşım araçlarını kullanın” cümleleri sarf ediliyor gel gör ki toplu taşıma araçları yolda kalmış, yolları tuzlanmamış.

Kendimize bakacak olursak arabamızı bilmem kaç kilometre uzakta bırakıp eve yürüdük, çoğul yazmam sizi aldatmasın insan kar yağarken yürüyünce kendi kendine konuşmaya başlıyor, hatta düşme tehlikesi geçiren ben, 3-5 salladım kaldırımada, gerçi elimde olan bir olay değil işten geliyoruz bot giyecek halimiz yoktu, bot giyemiyorum aslında botum’da yok benim, Geçen sene birisi kapıdan çaldı buda ayrı hikaye ama detayına girmeyeceğim. O gün bugündür hala ayakkabılarımı evin içine alırım.

Aslında bugün bot almayı düşündüm nitekim gittim alışveriş merkezine alalım bir bot bari rahat yürüyelim dedik, (burdaki çoğul doğrudur iki kişi baktık çünkü) ama almaktan caydım, bilmem kaç hafta önce 70-Tl olan bir bot kış zammı görmüş 165-Tl olmuş yok arkadaş daha neler kar dediğin İstanbul’da en fazla 1 hafta yağar çeker gider sırf bunun için bilmem kaç lira vermek istemiyorum. Aslında yalan söylüyorum Geçen hafta Sirkeci’de gördüm bir tane aklım onda mı kaldı ne bugün her baktığım botu onu kıyasladım.

İşte kış bize böyle geldi, Bot alsam mı, arabaya zincir alsam mı, arabayı nereye bıraksam, pazartesi işe nasıl gidicem, yolda kayarmıyım, böyle boş boş dertler yaratıyorum kendime…

Bu yazı bugün 0 kez toplam 583 kere okununmuştur...

Başlıkta okuduğunuz üzere sanırım bir çoğunuz hiç duymadınız bu poğaça’nın adını, hatta böyle bir poğaça mı vardı ? diye düşünebilirsiniz,  Belkide şanslı bir gününüzde bu poğaçanın tadınada bakmış olabilirsiniz ancak bir çok kişiye göre poğaça poğaça dır, pek fark etmez, ancak bilen bilir ki bu poğaça nın tadı çok çok çok farklı ve güzeldir, sanki milföy den yapılmıştır içi çok farklıdır biraz yağlıdır ama özellikle sade olanı mükemmeldir, ancak  onu diğerlerinden ayıran en büyük özelliği kuşkusuz kolay kolay her yerde bulamayacağınız gerçeğidir.

Şahsen çok severim bazen hafta sonları gider 10 tane alır sabah kahvaltısında bir güzel yeriz.  Yanında limonata olursa demeyin keyfinize hatta bundan sonra diğer poğaçalara bakış açınızı komple değiştirebilecek potansiyele sahiptir. Nereden buluruz  sorusuna vereceğim yanıt kısıtlı çünkü benki o kadar dolaşırım ben bile 3 tane yapan yeri biliyorum,

1 – Dolapdere’de bir yerde, nerdedir hatırlamıyorum en son bilmem kaç on yıl önce gitmişimdir…

2 – Kuzguncuk meydanında hemen ışıklarda köşedeki dilim pastahanesidir, konudaki fotoğraflarda buraya aittir zaten bana yakın olduğu için genelde buradan alıyorum…

3 – Üsküdarda Ticaret lisesinin hemen çaprazında kalan Tellioğlu pastanesidir. Favori mekanım burasıdır pastahane ile tanışıklığım lise yıllarına dayanmaktadır. Az vaktimiz zamanımız geçmemiştir. Limonatasıda harikadır poğaçalarıda yıllardır aynı tadı hiç bozmadan devam etmektedir.

Bildiğim sadece bu 3 yerde bulabilirsiniz bu poğaçayı, Bakmayın bu pastaneler öyle çok afilli 10 numara mekana sahip gibi görünmeselerde yaptıkları poğaçayı İstanbulda yapan yok. Bilemiyorum yapan varsa ve denk gelmişseniz yorum olarak yazabilirsiniz bizimde bilmeye hakkımız var

Tavsiye olunur üşenmeyin bir pazar sabahı kalkın gidin alın evde çayınızı yudumlarken yanında kahvaltı niyetine yiyin

Bu yazı bugün 0 kez toplam 1.169 kere okununmuştur...

Bu sabah Sirkeci’den Üsküdar vapuruna bindim, şansıma daha önceden uğruna anketler düzenlenen yeni vapur denk geldi. Vapura bindim, söylenecek tek bir şey varsa oda bugüne kadar hayatımda yaptığım en güzel boğaz yolculuğu olduğu Bilemiyorum belkide sabah saati olduğu için sessizdi vapur birazda ama güzeldi, Vapurad Gözüme çarpan şeyleri yazmadan geçmeyeceğım elbette

1 – Vapur klimalı butun olayı bıtırmış zaten. Kalktığı anda dışarıyla bir temasınız kalmıyor

2 – Kapılar otomatık oyle zıncırı bağla denız havası vura vura git yok

3 – İçerinin dizaynı muhteşem, beklenılmeyecek derecede hemde.

4 – Vapurun ikinci katı kesinlikle ayrı bir keyif için yapılmış sanki cam kenarında oturabilme şansınız varsa ne ala.

5 – Vapur o kadar sessiz gidiyorki hakikaten en çok buna şaşırdım.

6 – Hayır 5. maddeden daha çok şaşırdığım durum çayın 50 kuruş olmasıydı

Vapur o kadar rahat ve konforlu geldiki sanırım bunun etkisidir yıllaaaaaaaar sonra ilk kez vapurda 1 demli çay söyledim, çayımı yudumlayarak geldim Üsküdar‘a. Nitekim Fotoğraflarda yazımda mevcuttur.  Bu şekilde bir vapur dizayn eden kişiyi tebrik etmek lazım. Temennim odur ki bütün vapurlar böyle olsun, yolculuk hep böyle zevkli yanında demli bir çayla geçsin…

Bu yazı bugün 0 kez toplam 757 kere okununmuştur...